Country to zdaje się jeden z niewielu gatunków muzyki, który nie rozprzestrzenił się poza granicami USA. Większość Amerykanów przypisuje tą muzykę farmerom, co w dużej mierze jest pewnie prawdą, dlatego młodzi ludzie często nie przyznają się do tego, że słuchają tej muzyki. Byłoby jednak ogromnym nadużyciem, gdyby ktoś porównał to do disco-polo, bo country to najczęściej śpiewana poezja, na dużo wyższym poziomie lirycznym niż jakakolwiek popowa nuta. Country ma też to do siebie, że jest bardzo amerykańskie – narodowe, specyficzne, pełne kolokwializmów, idiomów – trudne do zrozumienia jeżeli nie jest się Amerykaninem. Skąd to wiem? Elena jest wiernym fanem country :-) Ja się w to raczej nie wciągnę, bo nudzi mnie monotonia brzmienia, a słów po prostu nie doceniam, bo często nie rozumiem znaczenia, mimo iż rozumiem każde słowo. Popularność tej muzyki w danym regionie jest ściśle skorelowana z nastrojami politycznymi, nastawieniem do imigrantów, homoseksualistów, ekologów, posiadaniem broni, czy religijnością. I tak, solidny wokalista country musi być twardym facetem, z gnatem w kaburze i kapeluszem na głowie, wierzącym w chrześcijańskiego boga, co najmniej lekkim ksenofobem – w przeciwnym razie kariery nie zrobi. Fani country z reguły głosują na tego kandydata, który prezentuje podobne wartości – dlatego właśnie obecny prezydent miał tak silne poparcie na południu i w środkowym zachodzie USA, tam gdzie gęstość mała, imigrantów prawie wcale, a Bush to był swój chłop z rancza w Texasie..